Białoszary papier

Papierowi ludzie dokoła mnie


Szaroczarny papier plącze się


Szare budynki z papieru stoją


Szara z czarną barwa się zlewają




Silny odór masy


masy kleju i śmiecia


czuć czuje


dotknąć dotknę


zniszczyć nie mam siły...

W białym pokoju o czarnych ścianach...

w białym pokoju o czarnych ścianach

siedzi leżąc na stojąco sobie człowieczek

dłubie coś w kącie pokoju

siedzi ubrany w zdjętą piżamę

leży ubrany w garnitur

ssie palce jak dziecko stare

rzuca spojrzenia na drewniane pale

liże wargi białe jak trawa

hula po sali wielkiej jak klatka

siedzi na boso w trepach do tańca

z obcasem na płaskiej podeszwie

fruwają nad nim ptaszki czerwone

zielone

białe

kolorowe

łapie je w siatkę

sprzedaje je ścianie

ta wszystko bierze

ta nigdy nie kłamie

ona dobrą ścianą jest

rozumie go i nigdy mu nie przerywa

nie sączy się w żalu że takie to dziwne

Tiry też tu jeżdżą zielone

jak księżyc czy słońce

ten człowiek tańczy w deszczu

w deszczu spadających tarcz

greckich Rzymian z Egiptu

odwiedza go czasem stara ekipa

Hitler, Cezar i Mendelejew

siedzą i przezroczyste bułki jedzą

wieszają ściereczki

liżą karteczki

wieszają wakacyjne lampeczki

i szyją nićmi granatowe truskaweczki

Ten ktoś

Ten gość

Ta kreatura

Ta postura

Siedzi sobie spokojnie i patrzy

w pokoju róg...

Martwić musi taki widok

Lekarza oddziałowego

Który swe życie poświęca

Dla psychicznie chorego...