Jesienny Mrok

Są takie dni

Iż po nocy nie wstaje dzień

A kolory utraci

Każdy, każda, każde

To co wszem znamy

Miłujemy, radością spawamy

Co moc dodaje, co natura nam oddaje

zniknie, rozwieje się jak sen stary...

Jak deszcz płynie szarym porankiem

Tak jak gdy struna w gitarze fałszywie brzmi

I gdy, smutne w nocy, niebo, tragedią śpi

I grzmi

Tak wołam głośno bezgłośnie

Gorąco bijącym mym sercem

Bo Mrok mnie spożywa, co dzień naprędce

I niezwłocznie...

Nadchodzi już czas

Że zajdzie ten dzień

I Mrok zasłoni wnet weń

Radości życia, jak piła co kroi drzewa pień

Na długo...

To koniec? 

Nie, to jesień

Dziękuję (4. rocznica, ad. 3 VIII 2009r.)

Dziękuję

Że byłaś

Że jesteś

Że będziesz

Nawet

Że czasem Cie nie ma

Jestem wdzięczny

Za to że mi pomogłaś

Za to że mi pomagasz

Że jesteś przy mnie

Że dajesz nadzieje

Że dajesz wspomnienia

Chciałbym

Być zawsze blisko

Dopingować Cię

Pomagać Ci

radzić sobie z problemami

Pragnę

Ażeby Twoja rodzina była bezpieczna

i szczęśliwa

Ażeby dzieci i mąż Cię kochały

i szanowały twój trud i poświęcenie

Ażebyś trwała w szczęściu do grobu

Proszę

Zapamiętaj mnie...

i ten wiersz

Niech będzie Ci on pamiątką o mnie

Której nie zapomnisz nigdy...

Życie-Szyderca

W piekielnym okręgu,

ognisty mrok zamyka się

Dantego przepowiednie przez krąg mkną,

jak złowieszczy szept.

Kolejny ruch.

Kolejny cios.

Na szachownicy życia hetman,

jak sęp,

pikuje w mą twarz.

Celuje w los.

Jak strzał w noc.

Szabrownik kradnie co wieczór,

bezbrzeżne łzy zwinne jak kocur.

A ja tylko stoję.

Bezradny.

Bez celu.

Bez tchu.

I bez życia.

Ponury.

Smutny.

Opluty.

Wykpiony.

Wykluczony.

Zabity i pogrzebany.

I co?

Zabawnie wam, prawda?