Samotność między wierszami

Suche tereny pustyni

Anarchia w państwach

Morza wzburzone

Otaczają czarne lądy

Trauma boli bardziej

Noc jest straszna i gwieździsta

Organy znów same Beethovena grają

Ściany runą pod naporem

Ćmy umrą pod potworem

Gdzie Ty, tam nie ja...

Tu są ludzie

Tam są ludzie

Tu są ludzie

Tam są zwierzęta

Tu są ludzie

Tam jest bydło

Tu są ludzie

Tam jest bagno

Tu żyjesz

Tam umieram

Tu płaczesz

Tu się nie gniewam

Tu cię boli

Tam mnie boli

Tu umierasz

Tam dawno już mnie nie ma

Tu jesteś człowiekiem

Tam jestem ścierwem

Tu są ludzie

Tam ich nie ma

Tu Ty

Tam ja

Tu twoje życie

Tam twoja obojętność

Tu Ciebie bolało

Tam mnie bolało

Tu źle się działo

Tam sobie siedziałaś

Tam ja, tylko człowiek

Tu Ty, aż nadto człowiek...

Oda do Marzyciela (wiersz z serii "Ody")

Marzycielu mój kochany!

Powiedz mi dlaczego

widzisz te dwie ściany?

Dlaczego ta podłoga?

Dlaczego ta stonoga?

Dlaczego ten raj?

Dlaczego ten gaj?

Dlaczego ten druk?

Dlaczego ten kruk?

Dlaczego ten strzał?

Dlaczego ten trał?

Powiedz mi proszę

Marzycielu mój

Czy życie to rój?

Czy życie to dach?

Czy życie to krach?

O Marzycielu mój!

Powiedz mi życia sens!

Powiedz jak to jest

Cel życia mieć!

Gdzie zajdę?

Czy zginę?

Czy warto tak się mieć?

Ale...ty nie umiesz...?

Cóż...

Tak to z Tobą już jest...  

Życie

Zielone jak przestrzeń

Czarne jak wrona

Różowe jak pąki

Czarne jak piekła wrota

Życie nasze jest...

Szerokie jak morze

Wąskie jak tęcza

Szerokie jak zorze

Wąskie jak u węża

Nasze życie jest...

Światłe jak mrok

Jasne jak dym

Żywe jak trup

Prawdziwe jak cud

Mroczne

Ciemne

Ciche

Takie już jest

Nasze smutne

Życie...

Ludzie

Tak samotni

Tak bezdomni

Tak bezduszni

Tak okrutni

Tak bezmyślni

Tak zazdrośni

Tak smutni

Tak wyrzutni

Tak rozpustni

Tak zdradliwi

Tak fałszywi

Tak wrażliwi

Tak naiwni

Tak pomocni

Tak dumni

Tak zabawni

Tak bezkarni

Tak...czarni...

Oda do muzyki (wiersz z serii "Ody")

O muzyko!

Ty nam tchnienie dajesz

Ty nas radujesz

Ty nas nie ganisz

Ty nam trwasz

Ty nas nie zranisz

O muzyko!

Wielu Cię wielbiło

Wielu Cię tworzyło

Dla wielu jesteś bogiem

Dla mnie jesteś życiem

Gdyśmy wątpili

Ty byłaś by nam czas umilić

Gdyśmy płakali

Ty smutek trzymałaś z dali

Trwaj nam trwaj!

Bądź tutaj i graj!

Niech brzmi dobre imię twe!

Niech jak krew sączy się śpiew!

Niech nuty nam dźwięczą po życia krach!

Niech imię twe pamięta każdy następny klan...

Dedykuję ten wiersz Sz. P. Władysławowi L., dzięki którego, wspaniałej na pianinie grze, spontanicznie powstał ten wiersz

Rzeka Bólu

Płynę rzeką bólu

Płynę łodzią strachu

Płynę z wiosłem niepewności

Płynę w nieznane odległości

Włóczę się zniszczony

Kręcę się znużony

Podążam zmiażdżony

Umieram złożony

Siedzę jak pustelnik...

Rozsadza mnie złość

Leżę jak włóczykij...

Zamartwia mnie los

Zabrano mi to

Co zdobyłem sam

Odebrano mi to

O co walczyłem sam

W kotle czarownic

Płonie ogień tęsknoty

Pulsuje woda ślepoty

Rozpuszcza kwas gorączki

„Głupcze. Myślałeś że jestem ci pisana?

Żyj w bólu.

Bo wyobraźnia ci nie podpowiedziała”

Tak kiedyś pisałem

Lecz podejrzewać

Nigdy nie miałem

Że tym czym pisałem

Tym też się stałem...

Oda do Nieśmiertelności (wiersz z serii "Ody")

O proszę Was!

O, Krążące Duchy Ciemności

Otwórzcie mi drzwi

Do świata Styksu

O, Szybujące Anioły Zagłady

Pomóżcie mi

Wspiąć się na Golgotę

O, Pełznące Węże Zniszczenia

Zamknijcie wrota

Świata Dziennego

Pomóż mi wstać na nogi

Poprowadź mój wzrok

Nakieruj mój krok

Popchnij w ramiona

Nieśmiertelnej Ności

Niech krew życia

Niech serca bicia

Niech oddechu powiew

Niech ciała odpowiedź

Zaniknie...

O Nieśmiertelności

Użycz mi swej godności

Dożyjmy razem

Do czasu progów

Zdobądźmy razem

Mądrość i władzę

Dokończmy wspólnie

Życiowe kłótnie

Zadajmy kłam

Religiom zła

Bo nie zdobędę sam

Tej góry

Nie wyjaśnię

Życia natury

A uwierz mi chcę

Dowiedzieć się

Co będzie

Mą przyszła teraźniejszością...

Za oknem widok... (wiersz z serii "Nieczarne wiersze")

Gromadnie szumią, jak papieru kartki

Pod błękitu ciemnością

Gromadnie stoją, jak pustynne kwiaty

Pod czerni jasnością

Gromadnie milczą, jak spokojne fale

Pod promieniami żółci

Spoglądam na te facjaty, znaczony śladami nieba

Podnoszę głowę – pada, pada... pogoda się gniewa

Zło Domu Tysiąca Demonów (wiersz z serii "Filozofia w poezji")

Czarny Kruk 

Przemienił ten świat

Czarny Duch 

Przemienił ten dom

Czarny Klucz

Otworzył te drzwi

Czarny Krzyk

Tego zabił co żył

Nie potrzebna już litość

Czarny Liść

Obkrył

Czarne Wrota

Do piekieł

Do dna ludzkości

Do sił nieznanych

Do życia wiernych poddanych

Nie skoro

Do grona

Przystawać

Skoro to grono

Nie myśli odstawać

Rzeczywistość to wielka trwoga

To także ważne dla wielkiego boga

Co świat zwojował

Zwijami obwiązał

Świat omamił

Mózgi poplamił

Zabił co wolne

Stworzył bezwolne

W Domu Tysiąca Demonów

Czarna Plama

Redaguje

Głupców słowa

Czarna Mowa

Czarne Słowa

Czarna Moc

Czarny Stos

Czerni nie koniec już

Czerń spowija umysły wasze

Niszczy co piękne i co nasze

I znak prostopadły plugawi

Ciałem które nie krwawi

Ciałem kłamstwa

I obłudy

I pogardy dla ludzkiej zguby

Dla dobrodziejstwa mocy

Niech żyje wolność ludzkiej woli

Niech żyje wolność

Od kłamstw i powodzi

Powodzi terroru i strachu

Żyjmy dalej

Zabijmy to Zło

Spalmy ten

Kłamcy Dom

I dajmy żyć przyrodzie

Aby z nami była w zgodzie

Dajmy na przekór tym kłamcom

Życie, Wolność, Równość, Honor

Braterstwo krwi ludzkich postaci

I sojusz ludzi

W mądrość bogatych...