Oczy pękają...

W kamiennej przestrzeni pustej jak dzwon

Kamiennej kamienicy szarej jak mysz samotna

W opuszczonej dzielnicy jak człowiek wykpiony

Pali się światło

Ciemne mieszkanie to jest

Czarne jak bez

Lecz tylko w jednym

Pokoju czarnym pali się na wzór światła

Deszcz pada mocno i długo

Ja podążam tam

Gdzie światło jest mocne

Gdzie jest ktoś

Przekraczam próg czarny z kamienia

Przekraczam jak piekieł wrota

Z chłodną ciekawością

Lub skupieniem lękliwym

Spoglądam w swoje odbicie

To lustro w czarnej ramie

Spoglądam na mroczną postać

Płaszcz chroni tożsamość

Mętne światło

Nikłe tutaj, z okolicy jak latarnia

Oświetla postać na krześle przed lustrem siedzi wpatrzona

W odmęty lustra jak urzeczona

Podchodzę ostrożnie

Ale ów ktoś nie czyni miecza wobec mnie

Jak blisko potrzeba

Zastaje za jego płaszcza plecami

Ściągam mu kaptur by oblicze ujrzeć

Widzę młodzieńca pięknego

Przystojni pełnego

Artyzmu jak z rzeźby nabytego

Wtem jego oczy pękają

A twarz blednie niczym u trupa

A włosy wypadają jak igły sosnowe

I pochyla twarz sączoną jadem

Jad płynie po twarzy starca

Jak łzy po twarzy dziecka

Spoglądam w lustra odbicie

Widzę skazańca

„Nie zostawiaj po sobie czarnego morza zemsty

I płonących chmur nienawiści

Bo życie w takim stanie
przedwcześnie Cie zniszczy”

Tak powiedział...