Zło Domu Tysiąca Demonów (wiersz z serii "Filozofia w poezji")

Czarny Kruk 

Przemienił ten świat

Czarny Duch 

Przemienił ten dom

Czarny Klucz

Otworzył te drzwi

Czarny Krzyk

Tego zabił co żył

Nie potrzebna już litość

Czarny Liść

Obkrył

Czarne Wrota

Do piekieł

Do dna ludzkości

Do sił nieznanych

Do życia wiernych poddanych

Nie skoro

Do grona

Przystawać

Skoro to grono

Nie myśli odstawać

Rzeczywistość to wielka trwoga

To także ważne dla wielkiego boga

Co świat zwojował

Zwijami obwiązał

Świat omamił

Mózgi poplamił

Zabił co wolne

Stworzył bezwolne

W Domu Tysiąca Demonów

Czarna Plama

Redaguje

Głupców słowa

Czarna Mowa

Czarne Słowa

Czarna Moc

Czarny Stos

Czerni nie koniec już

Czerń spowija umysły wasze

Niszczy co piękne i co nasze

I znak prostopadły plugawi

Ciałem które nie krwawi

Ciałem kłamstwa

I obłudy

I pogardy dla ludzkiej zguby

Dla dobrodziejstwa mocy

Niech żyje wolność ludzkiej woli

Niech żyje wolność

Od kłamstw i powodzi

Powodzi terroru i strachu

Żyjmy dalej

Zabijmy to Zło

Spalmy ten

Kłamcy Dom

I dajmy żyć przyrodzie

Aby z nami była w zgodzie

Dajmy na przekór tym kłamcom

Życie, Wolność, Równość, Honor

Braterstwo krwi ludzkich postaci

I sojusz ludzi

W mądrość bogatych...

Sztuka w Teatrze Życia

W teatrze szerokim jak nieskończoność

W budynku mrocznym

W budowli czarnej

W fortecy białej

Zająłem miejsce

Przy pustej scenie

Wśród widzów

Których nie ma

Przesiaduje samotnie

Odseparowany od głębi

Ludzkich złości

Gniewu, zemsty i zazdrości

Rozlega się huk

Jak z nieba gromu

Czas umierać?

Nie... to tylko sen

Przymarzył mi się korytarz blady

Pełen bladych

Trupich kreatur

Idących wzdłuż mnie

Każde to

Powtarza wciąż

„Chodź z nami chodź

Tu prawdę masz”

Nie słucham

Sunę frontem

Korytarz nie skończy się

Co dalej?

Wchodzę do teatru

Cóżem pierwej wspomniał

Tam siedzi

Ja

Spoglądam sobie w oczy

Oczy nie widzą

Jak trupa serce

Zimne

Na scenie mroczny chór

Który powtarza

Słowa znamienne

Jak modlitwy

„I choćbyś

Murem się zatoczył

Tam samotność Cię wykończy

Nie spełna się separować

Lepiej życiem radować

Nie szantażuj tych co kochasz

Niszcz tych co trują

Odejdź i potomkom przekaż

Coś słyszał

Niech pełnią kazania słowa!”

Powstawszy do żywych

W teatrze wielkim

Opuszczonym

Jak boja na oceanu otchłani

Udałem się

Do ludzi

By żyć

I zgnić...

Podążaj zawsze w prawo...

„Pośród ogrodu siedzi ta królewska para”

Pośród gęstwiny

Stoję ja

Naprzeciw mnie

Stoi posąg biały

Posąg myśliciela

Spogląda szklanymi oczami

W głąb mego umysłu

Z lekkim uśmiechem

Ironii pełnym

Na wschód spoglądam

Przeważa na tle zieleni

Ta czarna postać

Ogląda mój bezruch

Oczami moimi krwawymi jak mak

Dzieży czerwieni pełen kielich

I ognia pełną kulę

Odwracam głowę na lewo

A tamże czarno odziany starzec

Blady jak Księżyc w pełni

Bez oczu i z jadu śladami

Lustro przytrzymuje

Spoglądając w nie bez wyrazu

Jak skazaniec ostatniego razu

Nie mogę już wytrzymać tych tortur

Lecz o to od strony Antarktydy

Dźwięki dzwonów

To demony straszliwe

To Czarna Postać

To ktoś ten mroczny w płaszczu

Jakby z węgla uszytym

Pośród ogrodu stoję ja

Pośród labiryntu stoję ja

Pośród 4 istot z mroku stoję ja

Pośród życia stoję ja

Spoglądam na swoje ciało

Ja biegnę

Lecz w miejscu

Jak maszyna zaklęta

Wtem hałas tłuczonego szkła

Nie... To postacie krzyczą

Jedno przez drugie

Jak pisklęta wygłodniałe

„W labiryncie

Na kartce wyrytym

Podążaj zawsze w prawo

W labiryncie

W kamieniu wyrytym

Podążaj zawsze w prawo

W labiryncie

W sercu, umyśle i zmysłach wyrytym

Postępuj zawsze prawo...”

Cmentarna Noc

Czarne rymy

Czarne wiersze

Czarne drogi

Czarne rogi

Czarny grób

Czarny dół

Czarna płachta

Czarny trup

Czarny dzień

Czarna noc

Czarne drzewa

Czarny stos

Czarna postać

Czarny król

Czarny rycerz

Czarny ból

Basowy pomruk grzmotów

przelewa się przez cmentarny las

Ponure twarze grabarzy są

chowających ludzi stos

Jak bębnów wojny wrzask

Tak głośna jest tu cisza

Wtem na raz zabije dzwon

Mroczną ucztę czas zacząć

Mroku demony już kroczą śmiało

By spożyć to co z głupich ludzi zostało

Grabarzy to dziwić nie musi

Robią swoje od lat

Jak ród ludzi jest mrówką na tej Ziemi

Tak długo oni pracy przerywać nie będą

Po czym Czarna Postać

Po cichu odzywa się

„Nie ma tej mądrości za wami

Nie będzie przed wami.

Nie skończycie walczyć

I nie skończycie umierać

Nie istnieje na tym świecie takie coś

Jak pokój, dobro i miłość”