Podążaj zawsze w prawo...

„Pośród ogrodu siedzi ta królewska para”

Pośród gęstwiny

Stoję ja

Naprzeciw mnie

Stoi posąg biały

Posąg myśliciela

Spogląda szklanymi oczami

W głąb mego umysłu

Z lekkim uśmiechem

Ironii pełnym

Na wschód spoglądam

Przeważa na tle zieleni

Ta czarna postać

Ogląda mój bezruch

Oczami moimi krwawymi jak mak

Dzieży czerwieni pełen kielich

I ognia pełną kulę

Odwracam głowę na lewo

A tamże czarno odziany starzec

Blady jak Księżyc w pełni

Bez oczu i z jadu śladami

Lustro przytrzymuje

Spoglądając w nie bez wyrazu

Jak skazaniec ostatniego razu

Nie mogę już wytrzymać tych tortur

Lecz o to od strony Antarktydy

Dźwięki dzwonów

To demony straszliwe

To Czarna Postać

To ktoś ten mroczny w płaszczu

Jakby z węgla uszytym

Pośród ogrodu stoję ja

Pośród labiryntu stoję ja

Pośród 4 istot z mroku stoję ja

Pośród życia stoję ja

Spoglądam na swoje ciało

Ja biegnę

Lecz w miejscu

Jak maszyna zaklęta

Wtem hałas tłuczonego szkła

Nie... To postacie krzyczą

Jedno przez drugie

Jak pisklęta wygłodniałe

„W labiryncie

Na kartce wyrytym

Podążaj zawsze w prawo

W labiryncie

W kamieniu wyrytym

Podążaj zawsze w prawo

W labiryncie

W sercu, umyśle i zmysłach wyrytym

Postępuj zawsze prawo...”