Sztuka w Teatrze Życia

W teatrze szerokim jak nieskończoność

W budynku mrocznym

W budowli czarnej

W fortecy białej

Zająłem miejsce

Przy pustej scenie

Wśród widzów

Których nie ma

Przesiaduje samotnie

Odseparowany od głębi

Ludzkich złości

Gniewu, zemsty i zazdrości

Rozlega się huk

Jak z nieba gromu

Czas umierać?

Nie... to tylko sen

Przymarzył mi się korytarz blady

Pełen bladych

Trupich kreatur

Idących wzdłuż mnie

Każde to

Powtarza wciąż

„Chodź z nami chodź

Tu prawdę masz”

Nie słucham

Sunę frontem

Korytarz nie skończy się

Co dalej?

Wchodzę do teatru

Cóżem pierwej wspomniał

Tam siedzi

Ja

Spoglądam sobie w oczy

Oczy nie widzą

Jak trupa serce

Zimne

Na scenie mroczny chór

Który powtarza

Słowa znamienne

Jak modlitwy

„I choćbyś

Murem się zatoczył

Tam samotność Cię wykończy

Nie spełna się separować

Lepiej życiem radować

Nie szantażuj tych co kochasz

Niszcz tych co trują

Odejdź i potomkom przekaż

Coś słyszał

Niech pełnią kazania słowa!”

Powstawszy do żywych

W teatrze wielkim

Opuszczonym

Jak boja na oceanu otchłani

Udałem się

Do ludzi

By żyć

I zgnić...