O mojej starej przyjaciółce Depresji

Napośród oceanu

Wznosi się dym

Gdy czarna mgła

Wtacza się w serce me

Niszczy radość

i torturuje mnie

Jakichkolwiek

szkód nie czyni

w obliczu mego świetle

Jednak czyni w mym umyśle

Odtwarza agresję

Złość

Nienawiść

Zazdrość i zawiść

Jako wędrowiec

Jako łazęga

Tułacze się po świecie

O niebie czarnym

I chmurach szarych

I wodzie krwi i łez przelanych...

A naprawdę

To siedzę

Smutny

Zapatrzony

Do agresji skory

I ponurych myśli

W rytm ponurych pieśni

W Czerni zagłębiony...

Sprzedałem się Tobie (3. rocznica, ad. 3 VIII 2009r.)

Sprzedałem się Tobie

Sprzedałem swój majątek

Sprzedałem swą dusze

Sprzedałem swój wyjątek

Dla Ciebie oddałem się cały

Choć kiepsko się działo

Choć fale gniewu nam sprostały

Choć kwasem nam życia zalało...

Ale..

Lećmy dalej!

Fruńmy razem nad krainami!

Nam morzami!

Nad brzegami!

Niech łamią się mury Jerycha!

Niech upada Rzym!

Niech umiera Hitler!

Niech się rozpada Berliński Mur!

A my trwajmy w przyjaźni

Po wsze czasy...

"Nie ma grobu, który utrzymałby moje ciało"

Kim jestem?

Kim będę?

Kim byłem?

Czy będę?

Czy w ogóle istnieję?

Czy jak umrę to się ciało me rozleje?

Czy trudem zginę?

Czy potwór mnie goni?

Czy rycerz zabije?

A może tępy dres w ciemnej ulicyje?

Co jeśli to tylko gra?

A może to telewizja?

Może jestem w show biznesie?

A może siedzę na dupie w dresie?

Czy jestem bogiem?

A może...

A może nie ważne...?

Oda do grabarza (wiersz z serii "Ody")

Zjednoczony wśród rodzonych

Żywy wśród wodzonych

Zjednoczywszy linie swe

w czerni się zanurzył

W mroczni się zaprószył

W ciemni się zagłębił

W mroku pogrążył

W kleszczach czerni

W orężu w dłoniach brudnych

Poukłada co ludzkie,

gdzie tam co ziemskie

Tam gdzie umysł

tam historia

Tam gdzie radość

tam agonia

Tam gdzie śmierć

Tam gdzie ból

Gdzie smutek i żal

Tam Ty

Tam Ty...

Tam Ty...

Samotność między wierszami

Suche tereny pustyni

Anarchia w państwach

Morza wzburzone

Otaczają czarne lądy

Trauma boli bardziej

Noc jest straszna i gwieździsta

Organy znów same Beethovena grają

Ściany runą pod naporem

Ćmy umrą pod potworem

Gdzie Ty, tam nie ja...

Tu są ludzie

Tam są ludzie

Tu są ludzie

Tam są zwierzęta

Tu są ludzie

Tam jest bydło

Tu są ludzie

Tam jest bagno

Tu żyjesz

Tam umieram

Tu płaczesz

Tu się nie gniewam

Tu cię boli

Tam mnie boli

Tu umierasz

Tam dawno już mnie nie ma

Tu jesteś człowiekiem

Tam jestem ścierwem

Tu są ludzie

Tam ich nie ma

Tu Ty

Tam ja

Tu twoje życie

Tam twoja obojętność

Tu Ciebie bolało

Tam mnie bolało

Tu źle się działo

Tam sobie siedziałaś

Tam ja, tylko człowiek

Tu Ty, aż nadto człowiek...

Oda do Marzyciela (wiersz z serii "Ody")

Marzycielu mój kochany!

Powiedz mi dlaczego

widzisz te dwie ściany?

Dlaczego ta podłoga?

Dlaczego ta stonoga?

Dlaczego ten raj?

Dlaczego ten gaj?

Dlaczego ten druk?

Dlaczego ten kruk?

Dlaczego ten strzał?

Dlaczego ten trał?

Powiedz mi proszę

Marzycielu mój

Czy życie to rój?

Czy życie to dach?

Czy życie to krach?

O Marzycielu mój!

Powiedz mi życia sens!

Powiedz jak to jest

Cel życia mieć!

Gdzie zajdę?

Czy zginę?

Czy warto tak się mieć?

Ale...ty nie umiesz...?

Cóż...

Tak to z Tobą już jest...  

Życie

Zielone jak przestrzeń

Czarne jak wrona

Różowe jak pąki

Czarne jak piekła wrota

Życie nasze jest...

Szerokie jak morze

Wąskie jak tęcza

Szerokie jak zorze

Wąskie jak u węża

Nasze życie jest...

Światłe jak mrok

Jasne jak dym

Żywe jak trup

Prawdziwe jak cud

Mroczne

Ciemne

Ciche

Takie już jest

Nasze smutne

Życie...

Ludzie

Tak samotni

Tak bezdomni

Tak bezduszni

Tak okrutni

Tak bezmyślni

Tak zazdrośni

Tak smutni

Tak wyrzutni

Tak rozpustni

Tak zdradliwi

Tak fałszywi

Tak wrażliwi

Tak naiwni

Tak pomocni

Tak dumni

Tak zabawni

Tak bezkarni

Tak...czarni...

Oda do muzyki (wiersz z serii "Ody")

O muzyko!

Ty nam tchnienie dajesz

Ty nas radujesz

Ty nas nie ganisz

Ty nam trwasz

Ty nas nie zranisz

O muzyko!

Wielu Cię wielbiło

Wielu Cię tworzyło

Dla wielu jesteś bogiem

Dla mnie jesteś życiem

Gdyśmy wątpili

Ty byłaś by nam czas umilić

Gdyśmy płakali

Ty smutek trzymałaś z dali

Trwaj nam trwaj!

Bądź tutaj i graj!

Niech brzmi dobre imię twe!

Niech jak krew sączy się śpiew!

Niech nuty nam dźwięczą po życia krach!

Niech imię twe pamięta każdy następny klan...

Dedykuję ten wiersz Sz. P. Władysławowi L., dzięki którego, wspaniałej na pianinie grze, spontanicznie powstał ten wiersz