Po prostu... (7. rocznica, ad. 3 VIII 2009 r.)

Za oknem noc i deszcz, siedzę i myślę

Jak przelać tu to co nas łączy

Czasu już mało, w sumie nie ma go wiele

Widzimy się raz, no czasem dwa

Nasze drogi idą osobnym torem

Niedługo rodziny, niedługo dzieci

Ale

Moja lojalność zostanie ta sama

Będę cię pamiętał nawet na końcu świata

Nasze rozmowy, nasze marzenia

Narzekania, żarty, młodzieńcza radość

i smutek, depresja i wyrzuty

I nawet te twoje trampki

Zmieniłaś się

Wypiękniałaś, stałaś się twardsza

Dorosłaś, zmądrzałaś

Ale w moim sercu nie zmieniłaś się nic

I po prostu chcę by tak zostało

Dla Ciebie, za te wszystkie lata

Dziękuję  

Czy to przypadek? (6. rocznica, ad. 3 VIII 2009 r.)

Gdy rozum leci na kolana

Spada na nas zasada brania

Życia za rogi,

I za pas nogi

Jak jesteśmy razem

To jaramy się jak gdyby gazem

W tle tli się nasz

Spotkania pierwszego raz

Przypadek

Mogliśmy się nie spotkać

Nic o tym nie wiedzieć

Ale wyszło tak

Że szkody brak

Słowem na raz

Niezły ambaras

To już tyle lat

Jak długi jest świat

Nasz świat

Świat

Liczący już sześć lat

Oby tak dalej

Co nie...? 

Jesteś (5. rocznica, ad. 3 VIII 2009 r.)

Jesteś

Byłaś

Będziesz

Kwiatem najpiękniejszym

Piękniejszym niż najbardziej czerwone róże

To kwiat przyjaźni

Wiecznej i trwałej

Reszty mówić nie trzeba

My wiemy

Jesienny Mrok

Są takie dni

Iż po nocy nie wstaje dzień

A kolory utraci

Każdy, każda, każde

To co wszem znamy

Miłujemy, radością spawamy

Co moc dodaje, co natura nam oddaje

zniknie, rozwieje się jak sen stary...

Jak deszcz płynie szarym porankiem

Tak jak gdy struna w gitarze fałszywie brzmi

I gdy, smutne w nocy, niebo, tragedią śpi

I grzmi

Tak wołam głośno bezgłośnie

Gorąco bijącym mym sercem

Bo Mrok mnie spożywa, co dzień naprędce

I niezwłocznie...

Nadchodzi już czas

Że zajdzie ten dzień

I Mrok zasłoni wnet weń

Radości życia, jak piła co kroi drzewa pień

Na długo...

To koniec? 

Nie, to jesień

Dziękuję (4. rocznica, ad. 3 VIII 2009r.)

Dziękuję

Że byłaś

Że jesteś

Że będziesz

Nawet

Że czasem Cie nie ma

Jestem wdzięczny

Za to że mi pomogłaś

Za to że mi pomagasz

Że jesteś przy mnie

Że dajesz nadzieje

Że dajesz wspomnienia

Chciałbym

Być zawsze blisko

Dopingować Cię

Pomagać Ci

radzić sobie z problemami

Pragnę

Ażeby Twoja rodzina była bezpieczna

i szczęśliwa

Ażeby dzieci i mąż Cię kochały

i szanowały twój trud i poświęcenie

Ażebyś trwała w szczęściu do grobu

Proszę

Zapamiętaj mnie...

i ten wiersz

Niech będzie Ci on pamiątką o mnie

Której nie zapomnisz nigdy...

Życie-Szyderca

W piekielnym okręgu,

ognisty mrok zamyka się

Dantego przepowiednie przez krąg mkną,

jak złowieszczy szept.

Kolejny ruch.

Kolejny cios.

Na szachownicy życia hetman,

jak sęp,

pikuje w mą twarz.

Celuje w los.

Jak strzał w noc.

Szabrownik kradnie co wieczór,

bezbrzeżne łzy zwinne jak kocur.

A ja tylko stoję.

Bezradny.

Bez celu.

Bez tchu.

I bez życia.

Ponury.

Smutny.

Opluty.

Wykpiony.

Wykluczony.

Zabity i pogrzebany.

I co?

Zabawnie wam, prawda?

Ocean

Brniesz zimą

Przez lodu kraj

Bo nie ma dla Ciebie miejsca

W krainie światła

Spotykasz mnie na swej drodze

A ja wyznaczam Ci cel

Tym celem jest nieprzenikniona głębia

Wodnistej toni

Zaśnijmy tu i teraz

Spadając w mrok

Możesz dużo przeoczyć

Ale niczego nie stracisz

Nie

Zostaniesz tu z nami

Bądź łaskaw umrzeć tu z nami wędrowcu

Odpocznij na wieki

My również odpoczniemy

Będziemy umierać wieczności

Spadając w ciemną toń

Oceanu...

Wypaczenie

Wtargnęliśmy

Między dwie osobliwości

Gdy przeszliśmy co mroczne

Stało się to co światłe

Starliśmy się
Z tym co zmienia

Nasze otoczenia

Co powoduje nie w czas

Przenikanie dwóch światów

W krainie światła spotkaliśmy ludzi

W krainie mroku spotkaliśmy demony

Nie mogliśmy zrozumieć tej

filozofii i czasoprzestrzeni

Zamknęło nas w naszym wypaczeniu

Na cierpień lata...  

Mrok

W Mroku powstaje

nasza święta armia

Nasze siły zjednoczone

By odeprzeć zakusy tych

Co zbyt głupi są by

Nasze ideały pojąć

Wolą być głupimi

Bezmyślnymi

Tak im lepiej

Niech żyje serce tych

Co śmierci wychodzą naprzeciw
Niech duma rozpiera rodzicieli

tych co nam przewodzą

Bohaterów

Którzy zawsze są z nami i ratują nasz świat

Giń gnido która trujesz nasz świat

Bądź deptany przez każdego

Kto Cie rozpozna

Niech umrze każdy twój wyznawca

Każdy twój lord

Każdy twój hrabia

Każdy twój generał

Niech wali się świat

Niech złamie się potęga tych

Co kłamią nam w oczy żywe...

Wypaczenie Oceanu Mroku

Brniesz zimą

Przez lodu kraj

Bo nie ma dla Ciebie miejsca

W krainie światła

W krainie światła spotkaliśmy ludzi

W krainie mroku spotkaliśmy demony

Nie mogliśmy zrozumieć tej

filozofii i czasoprzestrzeni

Niech żyje serce tych

Co śmierci wychodzą naprzeciw

Niech duma rozpiera rodzicieli

tych co nam przewodzą

Bohaterów

Którzy zawsze są z nami i ratują nasz świat

Wtargnęliśmy

Między dwie osobliwości

Zamknęło nas w naszym wypaczeniu

Na cierpień lata

Starliśmy się
Z tym co zmienia

Nasze otoczenia

Co powoduje nie w czas

Przenikanie dwóch światów

Spotykasz mnie na swej drodze

A ja wyznaczam Ci cel

Tym celem jest nieprzenikniona głębia

Wodnistej toni

Giń gnido która trujesz nasz świat

Bądź deptany przez każdego

Kto Cie rozpozna

Niech umrze każdy twój wyznawca

Każdy twój lord

Każdy twój hrabia

Każdy twój generał

Niech wali się świat

Niech złamie się potęga tych

Co kłamią nam w oczy żywe

Zaśnijmy tu i teraz

Spadając w mrok

Możesz dużo przeoczyć

Ale niczego nie stracisz

Nie

Zostaniesz tu z nami

Gdy przeszliśmy co mroczne

Stało się to co światłe

W Mroku powstaje

nasza święta armia

Nasze siły zjednoczone

By odeprzeć zakusy tych

Co zbyt głupi są by

Nasze ideały pojąć

Wolą być głupimi

Bezmyślnymi

Tak im lepiej

Bądź łaskaw umrzeć tu z nami wędrowcu

Odpocznij na wieki

My również odpoczniemy

Będziemy umierać wieczności

Spadając w ciemną toń

Oceanu Mroku...