Po prostu... (7. rocznica, ad. 3 VIII 2009 r.)

Za oknem noc i deszcz, siedzę i myślę

Jak przelać tu to co nas łączy

Czasu już mało, w sumie nie ma go wiele

Widzimy się raz, no czasem dwa

Nasze drogi idą osobnym torem

Niedługo rodziny, niedługo dzieci

Ale

Moja lojalność zostanie ta sama

Będę cię pamiętał nawet na końcu świata

Nasze rozmowy, nasze marzenia

Narzekania, żarty, młodzieńcza radość

i smutek, depresja i wyrzuty

I nawet te twoje trampki

Zmieniłaś się

Wypiękniałaś, stałaś się twardsza

Dorosłaś, zmądrzałaś

Ale w moim sercu nie zmieniłaś się nic

I po prostu chcę by tak zostało

Dla Ciebie, za te wszystkie lata

Dziękuję  

Czy to przypadek? (6. rocznica, ad. 3 VIII 2009 r.)

Gdy rozum leci na kolana

Spada na nas zasada brania

Życia za rogi,

I za pas nogi

Jak jesteśmy razem

To jaramy się jak gdyby gazem

W tle tli się nasz

Spotkania pierwszego raz

Przypadek

Mogliśmy się nie spotkać

Nic o tym nie wiedzieć

Ale wyszło tak

Że szkody brak

Słowem na raz

Niezły ambaras

To już tyle lat

Jak długi jest świat

Nasz świat

Świat

Liczący już sześć lat

Oby tak dalej

Co nie...? 

Jesteś (5. rocznica, ad. 3 VIII 2009 r.)

Jesteś

Byłaś

Będziesz

Kwiatem najpiękniejszym

Piękniejszym niż najbardziej czerwone róże

To kwiat przyjaźni

Wiecznej i trwałej

Reszty mówić nie trzeba

My wiemy

Jesienny Mrok

Są takie dni

Iż po nocy nie wstaje dzień

A kolory utraci

Każdy, każda, każde

To co wszem znamy

Miłujemy, radością spawamy

Co moc dodaje, co natura nam oddaje

zniknie, rozwieje się jak sen stary...

Jak deszcz płynie szarym porankiem

Tak jak gdy struna w gitarze fałszywie brzmi

I gdy, smutne w nocy, niebo, tragedią śpi

I grzmi

Tak wołam głośno bezgłośnie

Gorąco bijącym mym sercem

Bo Mrok mnie spożywa, co dzień naprędce

I niezwłocznie...

Nadchodzi już czas

Że zajdzie ten dzień

I Mrok zasłoni wnet weń

Radości życia, jak piła co kroi drzewa pień

Na długo...

To koniec? 

Nie, to jesień

Dziękuję (4. rocznica, ad. 3 VIII 2009r.)

Dziękuję

Że byłaś

Że jesteś

Że będziesz

Nawet

Że czasem Cie nie ma

Jestem wdzięczny

Za to że mi pomogłaś

Za to że mi pomagasz

Że jesteś przy mnie

Że dajesz nadzieje

Że dajesz wspomnienia

Chciałbym

Być zawsze blisko

Dopingować Cię

Pomagać Ci

radzić sobie z problemami

Pragnę

Ażeby Twoja rodzina była bezpieczna

i szczęśliwa

Ażeby dzieci i mąż Cię kochały

i szanowały twój trud i poświęcenie

Ażebyś trwała w szczęściu do grobu

Proszę

Zapamiętaj mnie...

i ten wiersz

Niech będzie Ci on pamiątką o mnie

Której nie zapomnisz nigdy...

Życie-Szyderca

W piekielnym okręgu,

ognisty mrok zamyka się

Dantego przepowiednie przez krąg mkną,

jak złowieszczy szept.

Kolejny ruch.

Kolejny cios.

Na szachownicy życia hetman,

jak sęp,

pikuje w mą twarz.

Celuje w los.

Jak strzał w noc.

Szabrownik kradnie co wieczór,

bezbrzeżne łzy zwinne jak kocur.

A ja tylko stoję.

Bezradny.

Bez celu.

Bez tchu.

I bez życia.

Ponury.

Smutny.

Opluty.

Wykpiony.

Wykluczony.

Zabity i pogrzebany.

I co?

Zabawnie wam, prawda?

Ocean

Brniesz zimą

Przez lodu kraj

Bo nie ma dla Ciebie miejsca

W krainie światła

Spotykasz mnie na swej drodze

A ja wyznaczam Ci cel

Tym celem jest nieprzenikniona głębia

Wodnistej toni

Zaśnijmy tu i teraz

Spadając w mrok

Możesz dużo przeoczyć

Ale niczego nie stracisz

Nie

Zostaniesz tu z nami

Bądź łaskaw umrzeć tu z nami wędrowcu

Odpocznij na wieki

My również odpoczniemy

Będziemy umierać wieczności

Spadając w ciemną toń

Oceanu...

Wypaczenie

Wtargnęliśmy

Między dwie osobliwości

Gdy przeszliśmy co mroczne

Stało się to co światłe

Starliśmy się
Z tym co zmienia

Nasze otoczenia

Co powoduje nie w czas

Przenikanie dwóch światów

W krainie światła spotkaliśmy ludzi

W krainie mroku spotkaliśmy demony

Nie mogliśmy zrozumieć tej

filozofii i czasoprzestrzeni

Zamknęło nas w naszym wypaczeniu

Na cierpień lata...  

Mrok

W Mroku powstaje

nasza święta armia

Nasze siły zjednoczone

By odeprzeć zakusy tych

Co zbyt głupi są by

Nasze ideały pojąć

Wolą być głupimi

Bezmyślnymi

Tak im lepiej

Niech żyje serce tych

Co śmierci wychodzą naprzeciw
Niech duma rozpiera rodzicieli

tych co nam przewodzą

Bohaterów

Którzy zawsze są z nami i ratują nasz świat

Giń gnido która trujesz nasz świat

Bądź deptany przez każdego

Kto Cie rozpozna

Niech umrze każdy twój wyznawca

Każdy twój lord

Każdy twój hrabia

Każdy twój generał

Niech wali się świat

Niech złamie się potęga tych

Co kłamią nam w oczy żywe...

Wypaczenie Oceanu Mroku

Brniesz zimą

Przez lodu kraj

Bo nie ma dla Ciebie miejsca

W krainie światła

W krainie światła spotkaliśmy ludzi

W krainie mroku spotkaliśmy demony

Nie mogliśmy zrozumieć tej

filozofii i czasoprzestrzeni

Niech żyje serce tych

Co śmierci wychodzą naprzeciw

Niech duma rozpiera rodzicieli

tych co nam przewodzą

Bohaterów

Którzy zawsze są z nami i ratują nasz świat

Wtargnęliśmy

Między dwie osobliwości

Zamknęło nas w naszym wypaczeniu

Na cierpień lata

Starliśmy się
Z tym co zmienia

Nasze otoczenia

Co powoduje nie w czas

Przenikanie dwóch światów

Spotykasz mnie na swej drodze

A ja wyznaczam Ci cel

Tym celem jest nieprzenikniona głębia

Wodnistej toni

Giń gnido która trujesz nasz świat

Bądź deptany przez każdego

Kto Cie rozpozna

Niech umrze każdy twój wyznawca

Każdy twój lord

Każdy twój hrabia

Każdy twój generał

Niech wali się świat

Niech złamie się potęga tych

Co kłamią nam w oczy żywe

Zaśnijmy tu i teraz

Spadając w mrok

Możesz dużo przeoczyć

Ale niczego nie stracisz

Nie

Zostaniesz tu z nami

Gdy przeszliśmy co mroczne

Stało się to co światłe

W Mroku powstaje

nasza święta armia

Nasze siły zjednoczone

By odeprzeć zakusy tych

Co zbyt głupi są by

Nasze ideały pojąć

Wolą być głupimi

Bezmyślnymi

Tak im lepiej

Bądź łaskaw umrzeć tu z nami wędrowcu

Odpocznij na wieki

My również odpoczniemy

Będziemy umierać wieczności

Spadając w ciemną toń

Oceanu Mroku...

O mojej starej przyjaciółce Depresji

Napośród oceanu

Wznosi się dym

Gdy czarna mgła

Wtacza się w serce me

Niszczy radość

i torturuje mnie

Jakichkolwiek

szkód nie czyni

w obliczu mego świetle

Jednak czyni w mym umyśle

Odtwarza agresję

Złość

Nienawiść

Zazdrość i zawiść

Jako wędrowiec

Jako łazęga

Tułacze się po świecie

O niebie czarnym

I chmurach szarych

I wodzie krwi i łez przelanych...

A naprawdę

To siedzę

Smutny

Zapatrzony

Do agresji skory

I ponurych myśli

W rytm ponurych pieśni

W Czerni zagłębiony...

Sprzedałem się Tobie (3. rocznica, ad. 3 VIII 2009r.)

Sprzedałem się Tobie

Sprzedałem swój majątek

Sprzedałem swą dusze

Sprzedałem swój wyjątek

Dla Ciebie oddałem się cały

Choć kiepsko się działo

Choć fale gniewu nam sprostały

Choć kwasem nam życia zalało...

Ale..

Lećmy dalej!

Fruńmy razem nad krainami!

Nam morzami!

Nad brzegami!

Niech łamią się mury Jerycha!

Niech upada Rzym!

Niech umiera Hitler!

Niech się rozpada Berliński Mur!

A my trwajmy w przyjaźni

Po wsze czasy...

"Nie ma grobu, który utrzymałby moje ciało"

Kim jestem?

Kim będę?

Kim byłem?

Czy będę?

Czy w ogóle istnieję?

Czy jak umrę to się ciało me rozleje?

Czy trudem zginę?

Czy potwór mnie goni?

Czy rycerz zabije?

A może tępy dres w ciemnej ulicyje?

Co jeśli to tylko gra?

A może to telewizja?

Może jestem w show biznesie?

A może siedzę na dupie w dresie?

Czy jestem bogiem?

A może...

A może nie ważne...?

Oda do grabarza (wiersz z serii "Ody")

Zjednoczony wśród rodzonych

Żywy wśród wodzonych

Zjednoczywszy linie swe

w czerni się zanurzył

W mroczni się zaprószył

W ciemni się zagłębił

W mroku pogrążył

W kleszczach czerni

W orężu w dłoniach brudnych

Poukłada co ludzkie,

gdzie tam co ziemskie

Tam gdzie umysł

tam historia

Tam gdzie radość

tam agonia

Tam gdzie śmierć

Tam gdzie ból

Gdzie smutek i żal

Tam Ty

Tam Ty...

Tam Ty...

Samotność między wierszami

Suche tereny pustyni

Anarchia w państwach

Morza wzburzone

Otaczają czarne lądy

Trauma boli bardziej

Noc jest straszna i gwieździsta

Organy znów same Beethovena grają

Ściany runą pod naporem

Ćmy umrą pod potworem

Gdzie Ty, tam nie ja...

Tu są ludzie

Tam są ludzie

Tu są ludzie

Tam są zwierzęta

Tu są ludzie

Tam jest bydło

Tu są ludzie

Tam jest bagno

Tu żyjesz

Tam umieram

Tu płaczesz

Tu się nie gniewam

Tu cię boli

Tam mnie boli

Tu umierasz

Tam dawno już mnie nie ma

Tu jesteś człowiekiem

Tam jestem ścierwem

Tu są ludzie

Tam ich nie ma

Tu Ty

Tam ja

Tu twoje życie

Tam twoja obojętność

Tu Ciebie bolało

Tam mnie bolało

Tu źle się działo

Tam sobie siedziałaś

Tam ja, tylko człowiek

Tu Ty, aż nadto człowiek...

Oda do Marzyciela (wiersz z serii "Ody")

Marzycielu mój kochany!

Powiedz mi dlaczego

widzisz te dwie ściany?

Dlaczego ta podłoga?

Dlaczego ta stonoga?

Dlaczego ten raj?

Dlaczego ten gaj?

Dlaczego ten druk?

Dlaczego ten kruk?

Dlaczego ten strzał?

Dlaczego ten trał?

Powiedz mi proszę

Marzycielu mój

Czy życie to rój?

Czy życie to dach?

Czy życie to krach?

O Marzycielu mój!

Powiedz mi życia sens!

Powiedz jak to jest

Cel życia mieć!

Gdzie zajdę?

Czy zginę?

Czy warto tak się mieć?

Ale...ty nie umiesz...?

Cóż...

Tak to z Tobą już jest...  

Życie

Zielone jak przestrzeń

Czarne jak wrona

Różowe jak pąki

Czarne jak piekła wrota

Życie nasze jest...

Szerokie jak morze

Wąskie jak tęcza

Szerokie jak zorze

Wąskie jak u węża

Nasze życie jest...

Światłe jak mrok

Jasne jak dym

Żywe jak trup

Prawdziwe jak cud

Mroczne

Ciemne

Ciche

Takie już jest

Nasze smutne

Życie...

Ludzie

Tak samotni

Tak bezdomni

Tak bezduszni

Tak okrutni

Tak bezmyślni

Tak zazdrośni

Tak smutni

Tak wyrzutni

Tak rozpustni

Tak zdradliwi

Tak fałszywi

Tak wrażliwi

Tak naiwni

Tak pomocni

Tak dumni

Tak zabawni

Tak bezkarni

Tak...czarni...

Oda do muzyki (wiersz z serii "Ody")

O muzyko!

Ty nam tchnienie dajesz

Ty nas radujesz

Ty nas nie ganisz

Ty nam trwasz

Ty nas nie zranisz

O muzyko!

Wielu Cię wielbiło

Wielu Cię tworzyło

Dla wielu jesteś bogiem

Dla mnie jesteś życiem

Gdyśmy wątpili

Ty byłaś by nam czas umilić

Gdyśmy płakali

Ty smutek trzymałaś z dali

Trwaj nam trwaj!

Bądź tutaj i graj!

Niech brzmi dobre imię twe!

Niech jak krew sączy się śpiew!

Niech nuty nam dźwięczą po życia krach!

Niech imię twe pamięta każdy następny klan...

Dedykuję ten wiersz Sz. P. Władysławowi L., dzięki którego, wspaniałej na pianinie grze, spontanicznie powstał ten wiersz