Zło Domu Tysiąca Demonów (wiersz z serii "Filozofia w poezji")

Czarny Kruk 

Przemienił ten świat

Czarny Duch 

Przemienił ten dom

Czarny Klucz

Otworzył te drzwi

Czarny Krzyk

Tego zabił co żył

Nie potrzebna już litość

Czarny Liść

Obkrył

Czarne Wrota

Do piekieł

Do dna ludzkości

Do sił nieznanych

Do życia wiernych poddanych

Nie skoro

Do grona

Przystawać

Skoro to grono

Nie myśli odstawać

Rzeczywistość to wielka trwoga

To także ważne dla wielkiego boga

Co świat zwojował

Zwijami obwiązał

Świat omamił

Mózgi poplamił

Zabił co wolne

Stworzył bezwolne

W Domu Tysiąca Demonów

Czarna Plama

Redaguje

Głupców słowa

Czarna Mowa

Czarne Słowa

Czarna Moc

Czarny Stos

Czerni nie koniec już

Czerń spowija umysły wasze

Niszczy co piękne i co nasze

I znak prostopadły plugawi

Ciałem które nie krwawi

Ciałem kłamstwa

I obłudy

I pogardy dla ludzkiej zguby

Dla dobrodziejstwa mocy

Niech żyje wolność ludzkiej woli

Niech żyje wolność

Od kłamstw i powodzi

Powodzi terroru i strachu

Żyjmy dalej

Zabijmy to Zło

Spalmy ten

Kłamcy Dom

I dajmy żyć przyrodzie

Aby z nami była w zgodzie

Dajmy na przekór tym kłamcom

Życie, Wolność, Równość, Honor

Braterstwo krwi ludzkich postaci

I sojusz ludzi

W mądrość bogatych...

Sztuka w Teatrze Życia

W teatrze szerokim jak nieskończoność

W budynku mrocznym

W budowli czarnej

W fortecy białej

Zająłem miejsce

Przy pustej scenie

Wśród widzów

Których nie ma

Przesiaduje samotnie

Odseparowany od głębi

Ludzkich złości

Gniewu, zemsty i zazdrości

Rozlega się huk

Jak z nieba gromu

Czas umierać?

Nie... to tylko sen

Przymarzył mi się korytarz blady

Pełen bladych

Trupich kreatur

Idących wzdłuż mnie

Każde to

Powtarza wciąż

„Chodź z nami chodź

Tu prawdę masz”

Nie słucham

Sunę frontem

Korytarz nie skończy się

Co dalej?

Wchodzę do teatru

Cóżem pierwej wspomniał

Tam siedzi

Ja

Spoglądam sobie w oczy

Oczy nie widzą

Jak trupa serce

Zimne

Na scenie mroczny chór

Który powtarza

Słowa znamienne

Jak modlitwy

„I choćbyś

Murem się zatoczył

Tam samotność Cię wykończy

Nie spełna się separować

Lepiej życiem radować

Nie szantażuj tych co kochasz

Niszcz tych co trują

Odejdź i potomkom przekaż

Coś słyszał

Niech pełnią kazania słowa!”

Powstawszy do żywych

W teatrze wielkim

Opuszczonym

Jak boja na oceanu otchłani

Udałem się

Do ludzi

By żyć

I zgnić...

Podążaj zawsze w prawo...

„Pośród ogrodu siedzi ta królewska para”

Pośród gęstwiny

Stoję ja

Naprzeciw mnie

Stoi posąg biały

Posąg myśliciela

Spogląda szklanymi oczami

W głąb mego umysłu

Z lekkim uśmiechem

Ironii pełnym

Na wschód spoglądam

Przeważa na tle zieleni

Ta czarna postać

Ogląda mój bezruch

Oczami moimi krwawymi jak mak

Dzieży czerwieni pełen kielich

I ognia pełną kulę

Odwracam głowę na lewo

A tamże czarno odziany starzec

Blady jak Księżyc w pełni

Bez oczu i z jadu śladami

Lustro przytrzymuje

Spoglądając w nie bez wyrazu

Jak skazaniec ostatniego razu

Nie mogę już wytrzymać tych tortur

Lecz o to od strony Antarktydy

Dźwięki dzwonów

To demony straszliwe

To Czarna Postać

To ktoś ten mroczny w płaszczu

Jakby z węgla uszytym

Pośród ogrodu stoję ja

Pośród labiryntu stoję ja

Pośród 4 istot z mroku stoję ja

Pośród życia stoję ja

Spoglądam na swoje ciało

Ja biegnę

Lecz w miejscu

Jak maszyna zaklęta

Wtem hałas tłuczonego szkła

Nie... To postacie krzyczą

Jedno przez drugie

Jak pisklęta wygłodniałe

„W labiryncie

Na kartce wyrytym

Podążaj zawsze w prawo

W labiryncie

W kamieniu wyrytym

Podążaj zawsze w prawo

W labiryncie

W sercu, umyśle i zmysłach wyrytym

Postępuj zawsze prawo...”

Cmentarna Noc

Czarne rymy

Czarne wiersze

Czarne drogi

Czarne rogi

Czarny grób

Czarny dół

Czarna płachta

Czarny trup

Czarny dzień

Czarna noc

Czarne drzewa

Czarny stos

Czarna postać

Czarny król

Czarny rycerz

Czarny ból

Basowy pomruk grzmotów

przelewa się przez cmentarny las

Ponure twarze grabarzy są

chowających ludzi stos

Jak bębnów wojny wrzask

Tak głośna jest tu cisza

Wtem na raz zabije dzwon

Mroczną ucztę czas zacząć

Mroku demony już kroczą śmiało

By spożyć to co z głupich ludzi zostało

Grabarzy to dziwić nie musi

Robią swoje od lat

Jak ród ludzi jest mrówką na tej Ziemi

Tak długo oni pracy przerywać nie będą

Po czym Czarna Postać

Po cichu odzywa się

„Nie ma tej mądrości za wami

Nie będzie przed wami.

Nie skończycie walczyć

I nie skończycie umierać

Nie istnieje na tym świecie takie coś

Jak pokój, dobro i miłość”

Oczy pękają...

W kamiennej przestrzeni pustej jak dzwon

Kamiennej kamienicy szarej jak mysz samotna

W opuszczonej dzielnicy jak człowiek wykpiony

Pali się światło

Ciemne mieszkanie to jest

Czarne jak bez

Lecz tylko w jednym

Pokoju czarnym pali się na wzór światła

Deszcz pada mocno i długo

Ja podążam tam

Gdzie światło jest mocne

Gdzie jest ktoś

Przekraczam próg czarny z kamienia

Przekraczam jak piekieł wrota

Z chłodną ciekawością

Lub skupieniem lękliwym

Spoglądam w swoje odbicie

To lustro w czarnej ramie

Spoglądam na mroczną postać

Płaszcz chroni tożsamość

Mętne światło

Nikłe tutaj, z okolicy jak latarnia

Oświetla postać na krześle przed lustrem siedzi wpatrzona

W odmęty lustra jak urzeczona

Podchodzę ostrożnie

Ale ów ktoś nie czyni miecza wobec mnie

Jak blisko potrzeba

Zastaje za jego płaszcza plecami

Ściągam mu kaptur by oblicze ujrzeć

Widzę młodzieńca pięknego

Przystojni pełnego

Artyzmu jak z rzeźby nabytego

Wtem jego oczy pękają

A twarz blednie niczym u trupa

A włosy wypadają jak igły sosnowe

I pochyla twarz sączoną jadem

Jad płynie po twarzy starca

Jak łzy po twarzy dziecka

Spoglądam w lustra odbicie

Widzę skazańca

„Nie zostawiaj po sobie czarnego morza zemsty

I płonących chmur nienawiści

Bo życie w takim stanie
przedwcześnie Cie zniszczy”

Tak powiedział...

Cienka Czerwona Linia

Pośród mrocznego pokoju

W głębi mrocznego holu

Przez korytarz jak tunel długi

Płynie czerwona linia

Wśród wrzasków potworów

Piekielnych soborów

Ciemności rytuałów

Płynie cienka czerwona lina

Wzdłuż czarnego stołu

W poprzek czarnej ściany

W świetle bladego Księżyca

Płynie cienka, od krwi czerwona linia

Kroczę jej śladem

Krwistą smugą

Podążam przed siebie

Pokonuje stopnie kolejne

Wtem ślad skręca

Spod drzwi się przelewa

Spoglądam na drzwi

Czy mi się to śni?

Otwieram wrota ciężkie

Spoglądam na pomieszczenia szczegóły

Dech zapiera widok

To wszelkie łamie reguły

Przed oczyma mymi

Ukazuje się audytorium mroczne

I postać pośrodku

Bez twarzy

Podchodzę powoli

W światła krąg

Spoglądam za tropem

Cienkiej czerwonej linii

O to postać mroczna

Okryta od stóp do głów materiałem

czarniejszym niż noc

I tylko oczy czerwone

spoglądają beznamiętnie w moje

Ów postać

W lewej ręce kielich, z którego początek bierze

cienka linia czerwona

W prawej zaś dłoni, dzierży płonącą kulę

Zaś twarz tego stwora

Znajoma się wydaje

Spoglądam w lustro na ścianie

To moja!

Sobowtór mój

Zatrzymuje wzrok na mnie

czerwonymi ślepiami

I powoli rzecze:

„Uważnie mnie posłuchaj

Bo raz tylko mówię

To Ziemi jest obraz

Płonącej od gniewu ludzkiego

Zawiści

Nienawiści

A to kielich krwi przelanej

Krwi tych

Co giną

Krwi tych

Co żyją

Krwi tych

Co cierpią”

Patrzę przerażony

Na zła artefakty

Podnoszę mój wzrok

I widzę smutną twarz moją

Oraną płaczu 

krwistymi cienkimi liniami...

Galeria Figur Gipsowych

Gipsowe profile 

Szklane oczy 

Betonowe twarze

Nieznane oblicza

Ponure pozy


Ustawione w sali ciemnej i czarnej

Ich mową milczenie jest

Nie mówią

Nie płaczą

Nie czują


Stoję pośrodku

Jak samotna boja na morzu

i spoglądam na te same gipsowe oblicza

Galeria Figur Gipsowych

 Nie kończy się

Nie zaczyna się

Nie jest szeroka

Nie jest długa

Jest bez końca

Stoję pośrodku

Pustego wszechświata

Tak samo białego

Jak czarnego...

Och Afrodyto...(ad. 11 IX 2011 r./wiersz z serii "Nieczarne wiersze")

Na rozterki ludzi

bogowie działają

Bogowie się spierają

Bogowie się kłócą

Bogowie się wspierają

Bogowie się smucą

Losy ludzi

bogowie przeplatają

Losy ludzi

bogowie scalają i splatają

Lecz jedna dumna bogini

co wszystko ogląda z daleka

Swój własny żywot wiedzie

obserwując ludzi

licznych na Ziemi

jak gwiazdy na niebie

Próżno odnaleźć jej imię właściwe

Wszak różnie zwana bywała

Raz Afrodytą ją mieniono

Raz Wenus mitologia mawiała

Dziś ludzie z prosta, „miłością” nazywają

Och Afrodyto!

Dotknęłaś mnie swym palcem bożym

Amor mnie znalazł

Rzuciłaś mnie w miłości morze

Amor mnie strzałą potraktował zaraz

Moc boża skierowała mnie

w ramiona kobiety wspaniałej

kobiety pięknej

kobiety ślicznej

kobiety miłej

kobiety kochanej

O dzięki Ci Amorze!

O dzięki Ci Erato!

I wprzódy dziękuję Ci Afrodyto

żeś pozwoliła

by taka czci godna niewiasta

posiadła me serce...

Poszukuje... (2. rocznica, ad. 3 VIII 2009r.)

Wieczoru falami, poranka maźnięciami,

w letniej żaluzji podmuchu, w rzęstym prysznicu z kłębi

W samotni szeluściści, w tłumach głębi

Poszukuje,

poszukuje

poszukuje...

Poszukuje światła cieni...poszukuje tej nadziei!

Poszukuje w swej pamięci...róży wspomnień i ciepła promieni

Lecz cóżem znalazł?

Potworną dziurę i winy miecz...

Co robić?

Usiąść i rozmazać się?

Uciec jak najdalej w stronę światła

by nie czuć swądu wypalonej dziury?

Nie...

Wezmę z czasem miecz

Ciosać zacznę mocą stanowienia

Zasypie tą otchłań gruzem

I cóż żesz nieraz zranię swe oblicze dotkliwie?

To nic

Rade dam...

bo jeszcze raz chce ujrzeć

Promienny uśmiech...

Twe światło nadziei...

Białoszary papier

Papierowi ludzie dokoła mnie


Szaroczarny papier plącze się


Szare budynki z papieru stoją


Szara z czarną barwa się zlewają




Silny odór masy


masy kleju i śmiecia


czuć czuje


dotknąć dotknę


zniszczyć nie mam siły...